Dag 1: Op weg naar Engeland 🇬🇧🚄

De wekker ging vandaag op een tijdstip waarop de meeste mensen zich nog eens lekker omdraaien: 03.00 uur. Het doel? Om 05.15 uur op Amsterdam Centraal staan voor mijn allereerste treinreis naar Engeland.

Eenmaal op het station voelde het al snel alsof ik op een vliegveld was beland. Eerst inchecken, daarna door de X-ray scan en vervolgens de paspoortcontrole. Alles liep soepel... totdat het apparaat van de douane besloot dat mijn paspoort blijkbaar verdacht was. Gelukkig bleek er niets aan de hand en mocht ik gewoon door.

Daarna was het tijd voor het belangrijkste onderdeel van iedere vroege reis: koffie. ☕ Met een dampende beker in mijn hand heb ik nog anderhalf uur bij de gate gewacht.

Vlak voor vertrek raakte ik aan de praat met een man die ook alleen reisde. Dat blijft toch iets bijzonders aan reizen: je hebt soms een leuk gesprek met iemand die je waarschijnlijk nooit meer zult zien.

Mijn zitplaats bleek een vierzitter te zijn, samen met drie mannen die fanatiek achter hun laptops zaten te werken. Eén van hen, een Indiase man, sprak Engels met een typisch Indiaas accent. Soms moest ik even mijn best doen om alles goed te verstaan, terwijl ik tegelijkertijd genoot van hoe verschillend Engels overal ter wereld klinkt. Mijn oordopjes kwamen af en toe goed van pas en ondertussen probeerde ik zelf nog wat slaap mee te pakken. 😄

Onderweg probeerde ik nog wat te slapen. Dat werd vooral een soort halfslaap waarbij je denkt dat je geslapen hebt, maar eigenlijk alleen met je ogen dicht hebt gelegen.

Na een kleine vertraging reden we uiteindelijk Londen binnen. Het avontuur kon nu echt beginnen!

En wat een chaos was dat. Zodra de deuren opengingen, leek het alsof iedereen tegelijk als eerste buiten wilde zijn. Ik had vervolgens ongeveer vier uur de tijd te doden, dus ging ik op zoek naar een Britse oplader. Waarschijnlijk veel te veel betaald bij een klein straatkraampje, maar goed... zonder oplader wordt het avontuur een stuk korter.

Daarna nog even geld gepind, een broodje gehaald en vooral: water. Heel veel water. Met temperaturen van rond de 33 graden was dat geen overbodige luxe. Na een bezoek aan een wc die nog warmer was dan buiten, ben ik snel de schaduw opgezocht en mijn wandelschoenen verruild voor sandalen. Ik was namelijk langzaam aan het veranderen in een gesmolten Nederlander.

Nog iets opvallends aan Londen: er zijn bijna geen prullenbakken. Blijkbaar heeft dat met veiligheid te maken. Daarnaast heeft het station maar een beperkt aantal perrons en verschijnt pas op het laatste moment op de borden waar je trein vertrekt. Resultaat: complete georganiseerde chaos.

De treinreis naar Schotland verliep gelukkig een stuk rustiger. Tot aan Newcastle had ik zelfs niemand naast me zitten. Wel viel me op dat de treinen een stuk smaller zijn dan in Nederland. Ruim zitten zit er dus niet echt in als de trein vol is. En met mijn grote backpack was het af en toe een kleine uitdaging om door de gangpaden te manoeuvreren.

Eenmaal aangekomen in Edinburgh wachtte nog een laatste uitdaging: een flinke trap omhoog vanaf het station. Gelukkig lag mijn hostel niet ver weg. Na het inchecken, een douche en even uitrusten in mijn pod-bed met gordijntje, voelde ik me alweer een stuk menselijker.

Toch besloot ik nog even de stad in te gaan om wat eten, drinken en snacks te halen. Terug in het hostel kwam ik een Duitse vrouw tegen die ook voor het eerst alleen op reis was. Het is leuk om mensen tegen te komen die hetzelfde avontuur aangaan als jij.

Niet veel later lag ik redelijk op tijd in bed. Ik was behoorlijk moe, maar vooral ontzettend blij dat het avontuur eindelijk begonnen was.

Dag 2: Edinburgh ontdekken 🏰☀️

Na een goede nachtrust begon de dag rustig met een ontbijt in het hostel: wafels met banaan, maple syrup en een mocha koffie. Geen verkeerd begin van de dag.

Tijdens het ontbijt raakte ik aan de praat met een vrouw uit Spanje. We vertelden elkaar waar we vandaan kwamen en wat onze plannen waren. Even later kwam ik opnieuw de Duitse vrouw tegen, die zelfs een jaar in Nederland had gewoond. Daardoor konden we gewoon Nederlands praten, wat ergens toch wel grappig is terwijl je in Schotland bent.

Vandaag had ik een missie: een outdoorwinkel aan de andere kant van de stad vinden. Na een paar keer verkeerd lopen, wat extra stappen en flink zweten in de warmte, vond ik uiteindelijk mijn bestemming. Onderweg kon ik mooi de stad bewonderen en kwam ik zelfs een fancy sandwichzaak tegen waar ik een heerlijke lunch heb gehaald.

Bij de outdoorwinkel sloeg ik direct mijn slag: een T-shirt, een broekje, een zakmes en een gasfles rijker liep ik weer naar buiten.

Toen kwam ik erachter dat de tram niet reed vanwege een brand op Princes Street. Toevallig was ik daar eerder die dag nog langsgekomen. Uiteindelijk vond ik een overvolle bus en wist ik toch weer terug bij het hostel te komen.

Na even opfrissen en uitrusten heb ik een traditionele Scottish pie gegeten in het hostel. Tegen de avond kon ik het toch niet laten om nog een wandeling te maken naar het uitzichtpunt bij Calton Hill. Met het mooie weer en het uitzicht over de stad was dat absoluut de moeite waard en heb ik nog wat prachtige foto's kunnen maken.

Terug in het hostel merkte ik wel dat ik een klein beetje verbrand was. Geen pet meegenomen en geen zonnebrand gebruikt... niet mijn meest briljante beslissing van de dag. Gelukkig viel de schade uiteindelijk mee.

En zo eindigde mijn tweede dag in Edinburgh. Het hostel begint inmiddels al een beetje als thuis te voelen, ik heb leuke mensen ontmoet en het avontuur is nog maar net begonnen. 🇬🇧🥾

Dag 3

Vandaag was een relatief rustige dag. De ochtend begon met een mocha koffie en een bakje overnight oats. Prima brandstof voor weer een warme dag in Edinburgh.

Ik had vandaag een missie: mijn overbodige spullen opsturen. Op de terugweg haal ik ze weer op bij een vriend in Newcastle, iemand die ik jaren geleden via gamen heb leren kennen. Een oudere man, maar we hebben altijd goed contact gehouden. Toch mooi hoe zulke vriendschappen soms kunnen ontstaan.

Dus eerst op naar het postkantoor om een doos te halen. Langzaam begin ik Edinburgh steeds beter te begrijpen en weet ik zelfs zonder al te veel verdwalen de weg terug naar het hostel te vinden. Daar heb ik mijn tas uitgepakt en besloten een lange broek, een trui en twee paar sokken op te offeren aan de verzenddoos. Scheelt toch weer wat gewicht op de rug.

Daarna weer terug naar het postkantoor om het pakket daadwerkelijk te versturen. Missie geslaagd. 🫡

Vervolgens nog een rondje door de stad gemaakt en daarbij kwam ik een bijzonder winkeltje tegen. Ze verkochten er allerlei zelfgemaakte producten tegen midges, die beruchte kleine Schotse steekbeestjes. Fascinerend om te zien hoeveel aandacht er hier aan die mini-vampiertjes wordt besteed. Dat belooft nog wat voor de komende dagen...

Ondertussen gingen er ook weer aardig wat liters water doorheen. Uiteindelijk vond ik aan het einde van de middag een Mexicaans restaurant waar ik mezelf trakteerde op een late lunch.

Met behulp van Google Maps, een gezonde dosis koppigheid en de overtuiging dat ik de weg echt zelf wel wist, kwam ik uiteindelijk weer terug bij het hostel. Eerst maar even douchen om de hitte en het zweet van me af te spoelen, daarna lekker rustig aan gedaan en aan mijn blog gewerkt.

Morgen is namelijk de grote dag: ik vertrek naar het startpunt van de West Highland Way! 🥾🏔️

Later op de avond belandde ik nog in een pub voor een burger. En ik moet eerlijk zeggen: die was echt ontzettend goed. Daar raakte ik aan de praat met wat locals die zelf de route ook hadden gelopen. Ze waarschuwden me nog eens extra voor de midges, die met dit warme weer waarschijnlijk mijn grootste uitdaging gaan worden.

Maar tegelijkertijd vertelden ze me ook hoe ongelooflijk mooi de route is.

"Bloody beautiful."

En eerlijk... als Schotten dat zeggen, dan geloof je het meteen.

Dat is toch het mooie van reizen. Je lacht wat, maakt een praatje met mensen die je nog nooit hebt gezien en ineens heb je het gevoel dat je even onderdeel bent van hun wereld.

Toen ik terugliep naar het hostel kwam ik de twee vrouwen tegen die daar ook verblijven. Uiteindelijk zijn we nog samen naar de Edinburgh Gin Distillery gegaan voor een laatste cocktail van de avond. Binnen was het verrassend chic en sfeervol. Een mooi en onverwacht einde van de dag.

Nu lig ik weer in mijn pod-bed en twijfel ik nog een beetje. Ga ik morgen echt beginnen aan de wandeling, of plak ik er nog een extra dag Edinburgh aan vast?

Aan de ene kant wil ik ontzettend graag beginnen met wandelen. Aan de andere kant... het is ook vakantie. Een extra rustdag kan misschien helemaal geen kwaad.

Dat besluit laat ik morgenochtend afhangen van hoe ik wakker word en vooral: hoe fit ik me voel.

Wordt vervolgd... 🏴󠁧󠁢󠁳󠁣󠁴󠁿🥾🍸